Тұрмыстық зорлық-зомбылық бар үйде тұратын балалар шиеленіс пен стресстің созылмалы және жоғары деңгейінде өмір сүреді. Олар физикалық зорлық-зомбылықтың нақты әрекеттеріне куә болмаса да, олар осы әрекеттерден туындаған айқын шиеленіс пен күйзелісті біледі және сезінеді. Бұған қоса, қылмыскер балалардың мінез-құлқын бақылау үшін ұятқа қалдыру және айыптау сияқты ауызша қорлауды, кейде физикалық зорлық-зомбылықты жиі пайдаланады. Кейбір балалар үнемі сергек және анасын, бауырларын және өздерін қорғауға дайын болып, аса қырағы болады.
Нәтижесінде балалар зорлық-зомбылықты болдырмау және оны бақылау үшін күресу стратегияларын құру үшін жұмыс істей алады. Бұл оларға үлкен және мүмкін емес талаптарды қояды. Негізгі күйзеліс ренжітетін адамның өзі жақсы көретін адам екенін, ал жәбірлеушінің де сүйікті және сенімді тұлға екеніне байланысты, сондықтан олардың бір немесе екі ата-анаға қатысты екіұшты және шатастыратын сезімдері болуы мүмкін.
Олар жарақаттың қасақана жасалғанынан, бұл олардың үйінде болғанынан және оның алдын алу үшін ештеңе істей алмайтынынан қорқуы мүмкін. Олар жауапкершілікті сезінуі мүмкін. Олар ата-анасына деген табиғи сүйіспеншілігін сақтап қалу үшін күресуі мүмкін, сонымен бірге ата-анасының мінез-құлқына ренжіту және реніш сезімін бастан кешіруі мүмкін.
